این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق و عشق الهی است. شاعر از عشق زمینی و آسمانی سخن میگوید، از فتنهانگیزی معشوق و جذابیتهای او یاد میکند و در نهایت، عشق به علی(ع) را به عنوان راه نجات و بینیازی از دو جهان معرفی میکند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و مذهبی ممکن است نیاز به دانش و بلوغ فکری بیشتری داشته باشند.
شماره ۳۵۹ - دارم بتی به غیر در مهر باز کن
وز عاشقان بی دل خود احتراز کن ۱
از تار مو بگردن دلها رسن فکن
وز چشم مست در همه جا فتنهساز کن ۲
دیدند چشم و ابروی آن شوخ در ازل
عارف قدح کش آمد و زاهد نماز کن ۳
کو چاره غیر ناز کشیدن برای ما
کافتادهایم در پی آن یار نازکن ۴
باد صبا و شانه بنازم که گشتهاند
از کار ما و زلف بتان عقده باز کن ۵
عشق علی گزین بدل خود که مرد را
عشق علی است از دو جهان بینیاز کن ۶
هرگه صغیر کرد رقم مدح او شدند
سکان عرش دست تمنا دراز کن ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.