این شعر به ارزش و اهمیت سخن و گفتار درست اشاره دارد. شاعر بیان میکند که سخن میتواند ارزشی بالاتر از دو عالم داشته باشد و حتی خاک را به زر تبدیل کند. همچنین، تأکید میشود که سخن درست و باقی میماند و گرههای جهان را میگشاید. در پایان، شاعر توصیه میکند که سخن را تنها برای آشنایان و در جای مناسب بیان کنیم.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آن برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۵۴ - دری به از در یکتای با صفای سخن
خرد نیافت بگنجینهٔ خدای سخن ۱
سخن بهای دو عالم توان شودام ا
دو کون مینتواند شود بهای سخن ۲
کند ز فیض نظر خاک تیره زر آنکو
مس وجود رساند به کیمیای سخن ۳
سخن درست بگوی و همیشه باقی باش
کی باقی است سخنگوی در بقای سخن ۴
جهان که هست گره در گره گشایش آن
خدای داده بدست گره گشای سخن ۵
بهشت و آن همه وصفش چو مرتعی ماند
به پیش باغ فرح بخش باصفای سخن ۶
گهر به خاک میفکن ز بیخودی یعنی
سخن مگوی مگر بهر آشنای سخن ۷
مقدم است بکون و مکان سخن که نهاد
خدا بنای دو عالم پس از بنای سخن ۸
سخن بوصف نیاید در این مقام صغیر
ببند لب ز سخن زانکه نیست جای سخن ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.