شماره ۲۸۶ - ز پرده گر کنی ایماه وش عیان عارض

ز پرده گر کنی ایماه وش عیان عارض
کند ز شرم تو ماه فلک نهان عارض ۱

بهر کجا گذرم شرح عارض تو بود
بحالتی که ندادی بکس نشان عارض ۲

شگفت نیست گر از آسمان بخاک افتد
نمائی ار تو بخورشید آسمان عارض ۳

بدیده روز مرا همچو شام تار کنی
دمی که زلف پریشان کنی بر آن عارض ۴

مگر تو حور بهشتی بدین جمال که ما
چو عارض تو ندیدیم در جهان عارض ۵

ندیده روی قرار و سکون دگر همه عمر
هر آنکه دید چو من از تو دلستان عارض ۶

صغیر گرد جهان گشت و همچو عارض تو
ندید درهمهٔ ماه طلعتان عارض ۷