این شعر عاشقانه به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر جهان میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند ماه، خورشید و بهشت، عظمت و جذابیت چهره معشوق را بیان میکند و تأکید میکند که هیچ چیز در جهان به زیبایی او نیست. همچنین، شاعر از تأثیر عاطفی این زیبایی بر خود و دیگران سخن میگوید.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیق از تصاویر شاعرانه و احساسات بیانشده نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۸۶ - ز پرده گر کنی ایماه وش عیان عارض
کند ز شرم تو ماه فلک نهان عارض ۱
بهر کجا گذرم شرح عارض تو بود
بحالتی که ندادی بکس نشان عارض ۲
شگفت نیست گر از آسمان بخاک افتد
نمائی ار تو بخورشید آسمان عارض ۳
بدیده روز مرا همچو شام تار کنی
دمی که زلف پریشان کنی بر آن عارض ۴
مگر تو حور بهشتی بدین جمال که ما
چو عارض تو ندیدیم در جهان عارض ۵
ندیده روی قرار و سکون دگر همه عمر
هر آنکه دید چو من از تو دلستان عارض ۶
صغیر گرد جهان گشت و همچو عارض تو
ندید درهمهٔ ماه طلعتان عارض ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.