این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عشق، رهایی از غم، و بیاعتباری دنیا سخن میگوید. شاعر از بوسههای معشوق، ناکامیهای عاشقانه، و پندهای ناپذیرفته از سوی دیگران میگوید. همچنین، به بیثباتی دنیا و ارزش نهادن به لذتهای زودگذر اشاره دارد.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و انتقادی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی اشارات به ناکامیهای عاشقانه و فلسفه زندگی نیازمند درک بالاتری از تجربیات انسانی است.
شماره ۲۱۹ - تا لبم بوسه چند از تو دلارام نگیرد
نشود جان ز غم آزاد و دل آرام نگیرد ۱
همه را بوسه عطا کردی و کردی ز غم آزاد
این غم ماست که آغاز وی انجام نگیرد ۲
وعظ واعظ ز چه دانی نکند جا بدل ما
پختگانیم که در ما سخن خام نگیرد ۳
زاهد از خرقه سالوس مشو غره که ساقی
صد چنین جامه بها بهر یکی جام نگیرد ۴
نرسیده است بسر منزل آمال کس آری
هیچکس کام از این زال جهان نام نگیرد ۵
گو رها کرد شکار و تن او گور فرو برد
ابله آنکس که بخود پند ز بهرام نگیرد ۶
جام میگیر و تو هم پیرو جم باش صغیرا
کس از این عالم فانی به از او کام نگیرد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.