این شعر عاشقانه و عرفانی از ایدل، شاعر فارسیزبان، به زیباییهای معشوق و احساسات شاعر نسبت به او میپردازد. در ابیات مختلف، شاعر از عشق، زیبایی معشوق، گذر عمر، فقر و عرفان سخن میگوید.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند گذر عمر و فقر نیاز به درک عمیقتری دارند که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
شماره ۲۱۸ - ایدل این شوخ پریوش که چنین میگذرد
باخبر باش که غارتگر دین میگذرد ۱
این صنم عمر عزیز است مگر یا شب وصل
یا مگر عهد شباب است چنین میگذرد ۲
در کمینم که ببوسم لب لعلش آری
تشنه لب کی ز سر ماء معین میگذرد ۳
شهریاری که شهانند گدای در او
کی بسر وقت من گوشه نشین میگذرد ۴
روی خود را دمی ای شوخ در آئینه ببین
تا بدانی چه بعشاق حزین میگذرد ۵
گندم خال تو نازم که بیک جلوهٔ آن
بوالبشر از سر فردوس برین میگذرد ۶
تا که سرو قدت آید بکنارم روزی
جوی اشگم به یسار و به یمین میگذرد ۷
هست در فقر صغیرا گهری کز پی آن
پور ادهم ز سر تاج و نگین میگذرد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.