این متن شعری است که بر ضرورت تلاش، پویایی و حرکت در مسیر زندگی تأکید دارد. شاعر از لزوم همراهی با قافلهٔ زندگی، جستجوی آرامش درونی، پرهیز از تردید و سکون، و طلب عفو و بخشش پس از خطا سخن میگوید. همچنین، بر اهمیت شکرگزاری، استفاده بهینه از منابع، و تلاش برای بهبود شرایط زندگی تأکید شده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و تمثیلهای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
شماره ۱۹۷ - همره قافلهٔی روبرهی باید کرد
جای در میکده یا خانقهی باید کرد ۱
کس بخود راه بسر منزل جانان نبرد
جان من پیروی خضر رهی باید کرد ۲
به تزلزل نتوان عمر گرامی گذراند
دل خود ساکن آرامگهی باید کرد ۳
غافل ای غافله سالار ز وامانده مباش
در پی غافله گه گه نگهی باید کرد ۴
شکر آسودگی خاطر و سرشاری حال
پرسشی گاه ز حال تبهی باید کرد ۵
صرف مالی که بجا نیست چراغیست بروز
روشن این شمع بشام سیهی باید کرد ۶
خویش را مرده مپندار و پی سامان کوش
سر بتن داری و فکر کلهی باید کرد ۷
نروند از در حق شاه و گدابی مقصود
رو بدرگاه چنین پادشهی باید کرد ۸
حد ما نیست چو ترک گنه البته صغیر
طلب عفو پس از هر گنهی باید کرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.