این شعر عاشقانه از عشق نافرجام و درد دوری از معشوق سخن میگوید. شاعر با بیان زیباییهای معشوق و احساسات خود، تأکید میکند که عشق ورزیدن بدون انتظار جبران، ارزشمند است. همچنین، او از بیتوجهی معشوق شکایت دارد و عشق را فراتر از عقل و دین میداند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه پیچیده و احساسات عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
شماره ۱۸۹ - هر چند دانمت مهر ای نازنین نباشد
اما روا به عاشق پیوسته کین نباشد ۱
هر کس نکرد قبله محراب ابرویت را
شک نیست اینچنین کس اهل یقین نباشد ۲
چشمت که خواند آهو آهو نه شیر گیرد
زلفت که گفت نافه در نافه چین نباشد ۳
ریزد همی کلامت شهدی به کام جان ها
حقا که این حلاوت در انگبین نباشد ۴
با لعل روح بخشت کوثر طمع ندارم
با عارض تو کارم با حور و عین نباشد ۵
بادا حرام بر من دیدار روی خوبان
از حسن اگر مرادم حسن آفرین نباشد ۶
با ما مشو مصاحب گر اهل عقل و دینی
در کوی عشق صحبت از عقل و دین نباشد ۷
گر جای باده ساقی ریزد بساغرم خون
نوشم بجان که دانم قسمت جز این نباشد ۸
از چیست میکند جای اندر خزینهٔ دل
گر گفته ات صغیرا در ثمین نباشد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.