شماره ۱۴۷ - تنها ستمت بهر من ای ماه جبین است

تنها ستمت بهر من ای ماه جبین است
یا با همه بی‌مهری و آئین تو این است ۱

کوتاه نمود از همه جا دست خیالم
بالای بلندت که بلای دل و دین است ۲

در ظلمت زلف تو دل خضر شود گم
از بسکه شکن در شکن و چین سرچین است ۳

این زلف سیاه است بر آن روی چو خورشید
یا روز به شب کفر باسلام قرین است ۴

تا آنکه مگر ره به دهان تو برد دل
عمریستکه چون خال لبت گوشه نشین است ۵

از کوی خود ای دوست مرانم سوی جنت
بی روی توام کی سر فردوس برین است ۶

یکذره مرا کار به خورشید فلک نیست
خورشید من اینست که بر روی زمین است ۷

یکدم نرود عمر که بی غصه نشینم
تا رفته غم از دل غم دیگر به کمین است ۸

خوش دار صغیر آنچه که پیش آیدت آخر
تا چند توان گفت چنانست و چنین است ۹