شماره ۱۳۴ - دلبرم شانه بگیسوی شبه گون زده است

دلبرم شانه بگیسوی شبه گون زده است
بدو صد سلسله دل باز شبیخون زده است ۱

بر لب جام بود بوسه زدن فرض که آن
یار را بوسه بسی بر لب میگون زده است ۲

ای که لیلی طلبی خرگه خود را آن ماه
در بیابان دل خستهٔ مجنون زده است ۳

عاشقان از همه کیشند بدر کلک قضا
نام این طایفه از دایره بیرون زده است ۴

در ره عشق خدا مرد ره آنست که نعل
ترکمان وار در این بادیه وارون زده است ۵

منت از ساقی نامشفق گردون نکشد
می چو من هر که ز جام دل پرخون زده است ۶

نه عجب خرمن من سوخت گر از آتش عشق
عشق برقیستکه بر خرمن گردون زده است ۷

تا گدائی در شاه نجف یافت صغیر
پای بر ملک جم و دولت قارون زده است ۸