این شعر عرفانی از مولانا بیانگر اهمیت عشق و بندگی به خداوند، ارزش دیدار حق، و تفاوت انسان با حیوان در بینش معنوی است. همچنین اشارهای به شهادت و فداکاری در راه عشق الهی دارد و تأکید میکند که شناخت خود و آگاهی از مسیر درست، کلید رسیدن به حقیقت است.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین ممکن است برخی از اشارات تاریخی و استعارههای پیچیده برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۱۲۳ - ایخوش آنعارف سالک که ز راه آگاهست
حاصل بندگیش دیدن روی شاه است ۱
گرجهان بینی و بس فرق تو با حیوان چیست
چشم انسان همه بینای جمال الله است ۲
سر کویت شده از خون شهیدان دریا
مگر ایجان جهان کوی تو قربانگاه است ۳
خود که باشی تو که هر جامه بدوزم از وصف
پیش بالای تو چون آورم آن کوتاه است ۴
ای که اندر پی آن چاه ذقن میگردی
واقف رفتن خود باش براهت چاه است ۵
چه شود کامرواخواهی و خرم ما را
ای که بر ما هر چه تو را دلخواه است ۶
آه اگر لطف توام بدرقه ره نشود
که گهر دارم و صد راه زنم در راه است ۷
گر من از خود نیم آگاه صغیرا غم نیست
بندهٔ پیر مغانم که زمن آگاه است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.