این شعر عاشقانه و غنایی، بیانگر درد و رنج عاشق از فراق و غم عشق است. شاعر از تارهای موی معشوق، غم و اندوه، جنون عشق، و بیاعتنایی به نام و ننگ سخن میگوید. همچنین، اشارهای به بزم عشق و دوری از دنیای پهلوانی دارد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه پیچیده، درد فراق، و برخی اشارات به مفاهیم مانند شراب و عشق زمینی است که برای مخاطبان جوانتر ممکن است نیاز به درک عمیقتر داشته باشد.
شماره ۱۱۹ - تا تار طرهٔ توام ای جان بچنگ نیست
دل نیست لحظه ئی که خروشان چو چنگ نیست ۱
مانند دف همی خورم از دست غم قفا
تا تار طرهٔ توام ای جان بچنگ نیست ۲
با غیر خوش بصلحی و با آشنا به جنک
آگه کسی بکار تو زین صلح و جنک نیست ۳
دیوانه تا شدم ز غمت در قفای من
آن طفل کو که دامن او پر ز سنک نیست ۴
از تیر غمزهٔ تو کند زاهد احتراز
غافل که هر دلی هدف این خدنک نیست ۵
تنها نه از غم دهنت تنگدل منم
در شهر کو دلی که از این غصه تنک نیست ۶
آنکس که دل به نرگس و گل داده باخبر
زان چشم نیمخواب و رخ لاله رنگ نیست ۷
در بزم ما حکایت حسن است و عشق و بس
اینجا حدیث رستم و پور پشنگ نیست ۸
ترسم که می نخورده رسد محتسب ز در
ساقی شتاب کن که مجال درنگ نیست ۹
بد نام اگر شدیم بعشق بتان چه باک
ما را دگر صغیر غم نام و ننگ نیست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.