شماره ۱۱۰ - گفتم کمند عشق تو در گردن منست

گفتم کمند عشق تو در گردن منست
گفت این کمند خلق جهانرا بگردنست ۱

گفتم ز درد عشق تو کاهیده شد تنم
گفتا میان ما و تو حایل همین تنست ۲

گفتم براه عشق شد آلوده دامنم
گفتا خموش این ره هر پاکدامن است ۳

گفتم ز دوستان تو خواهم نشانه ئی
گفت آنمراست دوستکه با خویش دشمنست ۴

گفتم سخن زار من و خوبان آن کنند
گفت از منست آنچه حلاوت به ار من است ۵

گفتم صغیر خواست ز حسن تو جلوهٔی
گفتا بهر چه مینگرد جلوه من است ۶