شماره ۵۹ - شرح حال من و زلف تو که در گلشن گفت

شرح حال من و زلف تو که در گلشن گفت
که چو حال من و چون زلف تو سنبل آشفت ۱

دوش کردی چو به آهم تو تبسم گفتم
مژده ایدل که بباد سحری غنچه شگفت ۲

باختم جان بتو ای ابروی جانان و هنوز
می ندانم که تو را طاق بخوانم یا جفت ۳

بهر من گفت کسی قصهٔ فرهاد و مرا
نرود تا ابد از یاد ز بس شیرین گفت ۴

چیست خاک در میخانه که هر اهل نظر
بروی از اشک روان آب زد و از مژه رفت ۵

سخن پیر خرابات به جان می ارزد
لیک حرف من و زاهد همه میباشد مفت ۶

چشم بیمار بتان دید صغیر و از غم
گشت بیمار بدانحال که در بستر خفت ۷