این شعر عاشقانه از عشق و دلبستگی شاعر به معشوق سخن میگوید. شاعر با بیان احساسات عمیق خود، از جذبههای ظاهری و معنوی معشوق میگوید و درد فراق و حسرت را توصیف میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیمی مانند جنون عشق، زیبایی، و غمهای ناشی از عشق وجود دارد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه عمیق و گاهی پیچیده است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و ادبی ممکن است برای گروههای سنی پایینتر قابل درک نباشد.
شماره ۵۸ - تا قبلهٔ من ابروی آن لعبت ترساست
فارغ دلم از مسجد و از دیر و کلیساست ۱
یارب بکه گویم غم دل را که بمردم
از حسرت آن لب که روانبخش مسیحاست ۲
دل کرد گرفتار تو ما را و نباید
نالید ز بیداد تو از ماستکه بر ماست ۳
عشق تو چه خواهد مگر از خلق که در شهر
هر جا گذرم از تو بپا شورش و غوغاست ۴
دل را سر ز سوائی اظهار جنونست
صد شکر که از زلف تواش سلسله برپاست ۵
جسم تو ز سر تا به قدم جوهر لطفست
الا دلت ای شوخ که آن قطعهٔ خاراست ۶
خندید به پیش لب تو غنچه والحق
خود جای دو صد خنده بر این خنده بیجاست ۷
در آینه ای حور به بین طلعت خود را
در گلشن فردوس اگرت میل تماشاست ۸
چشمت ز صغیر ار دل و دین برد عجب نیست
چون عادت ترکان خطائی همه یغماست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.