شماره ۵۸ - تا قبلهٔ من ابروی آن لعبت ترساست

تا قبلهٔ من ابروی آن لعبت ترساست
فارغ دلم از مسجد و از دیر و کلیساست ۱

یارب بکه گویم غم دل را که بمردم
از حسرت آن لب که روانبخش مسیحاست ۲

دل کرد گرفتار تو ما را و نباید
نالید ز بیداد تو از ماستکه بر ماست ۳

عشق تو چه خواهد مگر از خلق که در شهر
هر جا گذرم از تو بپا شورش و غوغاست ۴

دل را سر ز سوائی اظهار جنونست
صد شکر که از زلف تواش سلسله برپاست ۵

جسم تو ز سر تا به قدم جوهر لطفست
الا دلت ای شوخ که آن قطعهٔ خاراست ۶

خندید به پیش لب تو غنچه والحق
خود جای دو صد خنده بر این خنده بیجاست ۷

در آینه ای حور به بین طلعت خود را
در گلشن فردوس اگرت میل تماشاست ۸

چشمت ز صغیر ار دل و دین برد عجب نیست
چون عادت ترکان خطائی همه یغماست ۹