این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر درد فراق و اشتیاق به دیدار معشوق است. شاعر از تاریکی دل و چشم در نبود معشوق میگوید و اشتیاق خود را با تصاویری مانند تیر مژگان و نالههای جانسوز توصیف میکند. همچنین، به موضوعاتی مانند بندگی در برابر زیبایی معشوق، خاکساری در راه عشق، و حرص انسان به مال دنیا اشاره میکند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی عمیق است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حرص و آز یا نالههای جانسوز ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد.
شماره ۱۶ - گر نبینم روزی آن مهر جهان افروز را
تیره تر از شب به بیند چشم من آن روز را ۱
دل بشوق تیر مژگانش کشد از دیده سر
تا مگر گردد هدف آن ناوک دل دوز را ۲
خواست تا خلق جهانش بنده فرمان شوند
زان خدایش داد این حسن جهان افروز را ۳
شد سر نالایقم خاک ره پیر مغان
اختر مسعود بین و طالع فیروز را ۴
دایمم در نیستی رغبت فزاید آنچنانک
حرص افزاید حریص سیم و زراندوز را ۵
چنگ از من یاد دارد این خروش دلخراش
نی زمن آموخته این نالهٔ جان سوز را ۶
کس به عالم کی شود استاد در کاری صغیر
تا نکو شد خدمت استاد کارآموز را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.