خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از عشق، دل‌تنگی، رنج‌های عاشقی و زیبایی‌های معشوق سخن می‌گوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند آیینه دل، تیر نگاه، و دشت عشق، احساسات خود را به تصویر می‌کشد.

محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و استفاده از استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و دل‌تنگی نیاز به بلوغ عاطفی دارد.

مشاهده کامل

شماره ۶ - چو من آراستم ز آیینه دل جلوه‌گاهش را

چو من آراستم ز آیینه دل جلوه‌گاهش را
ز مهر افکند در آن عکس روی به ز ماهش را ۱

سپاه غمزه در هر ملک دل کانشه برانگیزد
بویران ساختن اول دهد فرمان سپاهش را ۲

نه تنها بر دلم تیر نگاه انداخت کز مژگان
هزاران تیر آمد در قفا تیر نگاهش را ۳

بهشتی رو بتی دارم که بهر سرمهٔ چشمان
بزلف عنبرین روبند حوران خاک راهش را ۴

چو من دانم خراب و مات و بیخود گردی ای ناصح
اگر چون من ببینی عشوه های گاه گاهش را ۵

بدشت عشق ای یاران کدامین ابر میبارد
که غیر از درد و رنج و غم نمیبینم گیاهش را ۶

کسی گر خواهد از حال صغیر آگه شود برگو
بپرس از ماهی و مه داستان اشک و آهش را ۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵ - زاهدا کمتر نصیحت کن من دیوانه را
گوهر بعدی:شماره ۷ - هر گه بیفشانی برخ زلف سیاه خویش را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.