این شعر عرفانی از مشاهده جمال الهی سخن میگوید و بر ضرورت فنا در ذات حق و جستجوی او تأکید دارد. شاعر بیان میکند که برای دیدن خدا باید از خودگذشتگی کرد و به عشق الهی روی آورد. همچنین، اشارهای به وحدت وجود و اتصال به دریای حقیقت دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد و درک کامل آن نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۲ - ز ممکنات توان دید طلعت او را
که یک یک آینهاند آن جمال نیکو را ۱
گرش مشاهده خواهی ز خویش چشمبپوش
که او ز دیدهٔ خود بین نهان کند رورا ۲
ز خویش گم شو و آنگه خدای را میجوی
که واجبست ز خود گم شدن خداجو را ۳
تهی نکرده ز هر بومشام کی شنوی
شمیم دلکش آن طرهٔ سمن بو را ۴
رواست کار خدایی ز دوستدار خدا
که اتصال به آن بحر باشد این جو را ۵
در آبمذهب عشق و فسانه بین و فسون
میانهٔ ملل این شورش و هیاهو را ۶
مگر صغیر نداند حکایتی جز عشق
که نیست جز سخن عشق بر زبان او را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.