غزل ۳۵۸ - منفعل دل خودم چند کشد جفای تو

منفعل دل خودم چند کشد جفای تو
عذر جفای تو مگر خواهمش از خدای تو ۱

گشت ز تاب و طاقتم تاب رقیب منفعل
هیچ خجل نمی‌شود طبع ستیزه رای تو ۲

شب همه شب دعا کنم تا که به روز من شوی
دل به ستمگری دهی کو بدهد سزای تو ۳

رخنه چو میفتد به دل بسته نمی‌شود به گل
گو مژه تر مکن به خون خاک در سرای تو ۴

ای رقم فریب عقل از تو بسوخت هستیم
خانه سیاه می‌کند نسخهٔ کیمیای تو ۵

افسر لطف داشته این همه عزتش مبر
تارک عجز ما که شد پست به زیر پای تو ۶

ای که طبیب وحشی ای، خوب علاج می‌کنی
وعده به حشر می‌دهد درد مرا دوای تو ۷