غزل ۳۲۳ - به استغنات میرم سرو استغنا بلند من

به استغنات میرم سرو استغنا بلند من
که خوش راضیست از تو جان استغنا پسند من ۱

سرت گردم به رقص آور دلم را گرم سویم بین
که نیک است از برای چشم بد دود سپند من ۲

من این تار نگه را حلقه حلقه می‌کنم اما
شکاری را که من دیدم زیاد است از کمند من ۳

حلاوت بخشیی گاهی به شکر خنده میفرما
به زهر چشم خود مگذار کار زهر خند من ۴

شکاری نیستم کارایش فتراک را شایم
به صید من چه سعی است اینکه دارد صید بند من ۵

مرا بایست کشتن تا نه من رسوا شوم نی او
نصیحت نشنو من گوش اگر می‌کرد پند من ۶

ز وحشی بر در او بدترم بلک از سگ کویم
ازین بدتر شوم اینست اگر بخت نژند من ۷