شاعر در این شعر از عشق و فداکاری سخن میگوید و بیان میکند که حاضر است جان خود را برای معشوق فدا کند. او از درد عشق و حسرت میگوید و آرزو میکند که بتواند برای حفظ معشوق، هرگونه رنج و سختی را تحمل کند. همچنین، شاعر از دشمنی با جان خود به خاطر عشق سخن میگوید و از روزگار عافیت شکایت میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیدهی شعری ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۱۲ - گو جان ستان از من که من تن در بلای او دهم
پیکر به خون اندر کشم جان خونبهای او دهم ۱
بزم فراغ آراست دل کو بی محابا غمزهای
کش من ز راه چشم خود سر در سرای او دهم ۲
جانی به حسرت میکنم بهرعیادت گو میا
کی بهر حفظ جان خود تشویش پای او دهم ۳
ماخولیا گر نیست این جویم چرا خونخوارهای
کو قصد جان من کند من جان برای او دهم ۴
چون عشق خواهم دشمنی این جان ایمن خفته را
تا باز صد ره هر شبی تغییر جای او دهم ۵
وحشی شکایت تا به کی از روزگار عافیت
ایام رشک عشق کو تا من سزای او دهم ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.