شماره ۵۲۶ - رفتی و شوری به جان ناتوان انداختی

رفتی و شوری به جان ناتوان انداختی
آمدی و آتشی در خان و مان انداختی ۱

ناوک اندازان چشمت هر طرف در جلوه اند
تا چو ابرو بر سر بازو کمان انداختی ۲

مهربانیها نمودی اول و آخر چو شمع
شعله بیدادیی در مغز جان انداختی ۳

از خجالت چون کمان مشکل که سر بالا کنم
تا مرا دور از نظر همچون نشان انداختی ۴

عندلیبان از سیه بختی همه خون می خورند
برگ گل را تا ز سنبل سایه بان انداختی ۵

آتشم در جان زدی و از نظر غائب شدی
تشنه ام کردی و در ریگ روان انداختی ۶

لطف ها کردی و افگندی به یکبار از نظر
از زمین برداشتی وز آسمان انداختی ۷

بوی پیراهن که بودی نور چشم اهل دل
آتشی کردی به جان کاروان انداختی ۸

زهر خندی کردی و بنیاد عالم سوختی
این چه شوری بود از آن لب در جهان انداختی ۹

گفته بودی دوش خواهم ریخت خون سیدا
خود یقین کردی و ما را در گمان انداختی ۱۰