غزل ۲۹۶ - منفعل گشت بسی دوش چو مستش دیدم

منفعل گشت بسی دوش چو مستش دیدم
بوده در مجلس اغیار چنین فهمیدم ۱

صبر رنجیدنم از یار به روزی نکشید
طاقت من چو همین بود چه می رنجیدم ۲

غیر دانست که از مجلس خاصم راندی
شب که با چشم تر از کوی تو بر گردیدم ۳

یاد آن روز که دامان توام بود به دست
می‌زدی خنجر و من پای تو می‌بوسیدم ۴

وحشی از عشق خبر داشت که با صد غم یار
مُرد و حرفی گله آمیز ازو نشنیدم ۵