خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

شاعر در این شعر از ناامیدی، عشق نافرجام و رنج‌های روحی خود می‌گوید. او از بی‌صبری، اشک‌های سوزان، تلاش‌های بی‌ثمر و تسلیم شدن در برابر عشق سخن می‌گوید و احساس می‌کند که عمر خود را بیهوده صرف کرده است.

محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و ناامیدی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد. درک کامل این شعر نیاز به بلوغ عاطفی و تجربه زندگی دارد.

مشاهده کامل

به گلشن رفتم و بی رویت آغاز جنون کردم
ز شور اشک داغ لاله را گرداب خون کردم

ز جوی شیر چون فرهاد کام من نشد شیرین
حیات خویش را بیهوده صرف بیستون کردم

در این گلشن چو گل هرگز ندیدم روی دلجمعی
سر خود غنچه آسا از گریبان تا برون کردم

ربود از دستم آخر عشق سرکش اختیارم را
چرا من تکیه با تدبیر عقل ذوفنون کردم

بنا نبود چو بزم آب و آتش قصر هستی را
در این مجلس عبث چون شمع عمری پاستون کردم

توان کردن به احسان زیر دست خویش دشمن را
تسلی داده داده نفس را آخر زبون کردم

دل بی صبر خود را سیدا از پای افگندم
مرا پیمانه از می چون تهی شد سرنگون کردم

«سیدای نسفی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir