غزل ۲۷۹ - آمدم از سرنو بر سر پیوند قدیم

آمدم از سرنو بر سر پیوند قدیم
نو شد آن سلسله ی کهنه و آن بند قدیم ۱

آمدم من به سر گریهٔ خود به که تو نیز
بر سر ناز خود آیی و شکرخند قدیم ۲

به وفای تو که تا روز قیامت باقیست
عهد دیرین به قرار خود و سوگند قدیم ۳

نخل تو یک دو ثمر داشت به خامی افتاد
من و پروردن آن نخل برومند قدیم ۴

بهر آن حلقه به گوشیم که بودیم ای باد
برسان بندگی ما به خداوند قدیم ۵

خلوتی خواهم و در بسته ویک محرم راز
که گشایم سر راز و گله‌ای چند قدیم ۶

وحشی آن سلسله نو کرد که آیند ز نو
پندگویان قدیمی به سر پند قدیم ۷