شماره ۲۲۵ - به سوی کلبه ام شامی که آن شمع وصال آید

به سوی کلبه ام شامی که آن شمع وصال آید
دل از سینه بیرون همچو فانوس خیال آید ۱

شود مژگان به چشم اشکبارم نخل بارآور
در آغوش تماشایم اگر آن نونهال آید ۲

به دست زلف غمازش مگر افتاده مکتوبم
که مرغ نامه بر از کوی او آشفته حال آید ۳

هلال ناخن از گلهای داغم دست بردارد
به دل پرسی اگر آن لاله روی خوردسال آید ۴

گریبان طلوع صبح گردد آستین من
به دست کوتهم روزی که دامان وصال آید ۵

به یاد چشم او از شهر اگر بیرون کشم خود را
به استقبال من از دامن صحرا غزال آید ۶

ز ابرویش ندیده قاصد من گوشه چشمی
نگاهم از تماشایش به قد همچو دال آید ۷

لب خشک مرا روی عرقناک تو تر می سازد
به کام ساغرم از جوی خضر آب زلال آید ۸

دکان خویش را ای سیدا روزی که بگشایم
متاعم را خریداری کنان گرد ملال آید ۹