این شعر از ناخدا سیدا، با تصاویر شاعرانه و استعاری، به موضوعاتی مانند امید و ناامیدی، تحول و دگرگونی، و قدرت تخیل و آرزوها می‌پردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند دریا، گل، جغد، بلبل، و سنبل برای بیان احساسات و افکار خود استفاده می‌کند. در نهایت، شعر به این نکته اشاره دارد که حتی در تاریکی و ناامیدی، امکان روشنایی و تحول وجود دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق و استعاری است که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم مورد استفاده در شعر، مانند ناامیدی و تحول، ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا سنگین باشد.
شماره ۲۰۷ - از ملامت خانه ام آرامگاه گل شود
جغد در ویرانه من آید و بلبل شود ۱
دست نومیدی پریشان خاطریهای مرا
جمع اگر سازد به دوش آرزو کاکل شود ۲
گر شود روشن چراغم شاخ گل گردد پدید
ور شود خاموش دودش دسته سنبل شود ۳
میگزد لبهای دامن پای خواب آلوده را
آستین سیلی زند دستی که دور از پل شود ۴
ناخدا را سیدا از شور بحر اندیشه نیست
موجهای پر خطر دریا دلان را پل شود ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
