شماره ۱۱۴ - دل مرا با داغ آن ناآشنا پیچیده است

دل مرا با داغ آن ناآشنا پیچیده است
طفل بدخوی من آتش در قبا پیچیده است ۱

مور خط زنجیر تا در پای زلف افگنده است
دود سودا بر دماغ اژدها پیچیده است ۲

عشق اگر خواهی برو دست از حیات خود بشوی
موج این دریا به گرداب فنا پیچیده است ۳

تا قبای غنچه را سودای زلفش پاره کرد
خار در پیراهن باد صبا پیچیده است ۴

من کیم تا سایه اقبالش افتد بر سرم
نامه ام عمریست بر بال هما پیچیده است ۵

نکهت پیراهن یوسف ز رشک زلف او
خویش را در پرده شرم و حیا پیچیده است ۶

در چمن تا از خرامش مصرعی را خوانده ام
سر و بال قمریان را در حبا پیچیده است ۷

سیدا این آن غزل باشد که منعم گفته است
چین پیشانی چو نقش بوریا پیچیده است ۸