خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن بیانگر صبر و استقامت در برابر مشکلات و وسوسه‌هاست. شاعر تأکید می‌کند که نباید از جایگاه خود خارج شد و به دام‌های دنیوی گرفتار آمد. همچنین، اشاره می‌کند که زیبایی و لطف الهی به همه تعلق دارد و نباید آن را محدود به فرد یا گروه خاصی دانست. در نهایت، شاعر به طبیعت آزاد و غیرقابل رام شدن برخی موجودات اشاره می‌کند که نمادی از روح آزاده انسان است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۲۴۵ - ما در مقام صبر فشردیم گام خویش
ما در مقام صبر فشردیم گام خویش
یک گام آن‌طرف ننهیم از مقام خویش ۱
این مرغ تنگ حوصله را دانه‌ای بس است
صیاد ما به دانه چه آراست دام خویش ۲
فارغ نشین که حسن به هر جا که جلوه کرد
مخصوص هیچکس نکند لطف عام خویش ۳
دل شد کبوتر لب بامی که سد رهش
سازند دور و باز نشیند به بام خویش ۴
وحشی رمیده‌ایست که رامش کسی نساخت
آهوی دشت را نتوان ساخت رام خویش ۵
یک گام آن‌طرف ننهیم از مقام خویش ۱
این مرغ تنگ حوصله را دانه‌ای بس است
صیاد ما به دانه چه آراست دام خویش ۲
فارغ نشین که حسن به هر جا که جلوه کرد
مخصوص هیچکس نکند لطف عام خویش ۳
دل شد کبوتر لب بامی که سد رهش
سازند دور و باز نشیند به بام خویش ۴
وحشی رمیده‌ایست که رامش کسی نساخت
آهوی دشت را نتوان ساخت رام خویش ۵
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۴۴ - بند دیگر دارم از عشقت به هر پیوند خویش
گوهر بعدی:غزل ۲۴۶ - تو و هر روز و بزم عشرت خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
