غزل ۲۳۶ - مغرور کسی به که درت جا نکند کس

مغرور کسی به که درت جا نکند کس
وصلی که محالست تمنا نکند کس ۱

نی یوسف مصری تو که در بیع کس آیی
بیعانهٔ جان چیست که سودا نکند کس ۲

روشن نکند چشم کس این طرفه عزیزیست
همچشمی یعقوب و زلیخا نکند کس ۳

مرغ دل ما کیست اگر دامگه اینست
سیمرغ به دام افتد و پروا نکند کس ۴

آه این چه غرور است که سد کشته گر افتد
دزدیده هم از دور تماشا نکند کس ۵

چندین سر بی جرم به دار است در آن کو
یک بار سر از ناز به بالا نکند کس ۶

وحشی سبب ناز و تغافل همه حسن است
حسن ار نبود این همه اینها نکند کس ۷