شمارهٔ ۵۵ - در غزل است

زلف تو شب است و روی تو روز
وصل تو چو روزگار نوروز ۱

بر وصل تو «کس» نشد مظفر
بر دولت کس نگشت پیروز ۲

گشتست دلم چو کبک جانباز
زلفین تو همچو باز کین توز ۳

با زلف مگو که صید دل کن
سقا بچه را شنا می آموز ۴

کردی دل بنده تیرباران
زان چشم کمان کش جهانسوز ۵

تا چند زنی ز چشم آخر
بر جان برهنه تیر دل دوز ۶

ای مهر گسسته دوش و رفته
بنشین و بیا و کین میندوز ۷

تا چشم ستاره بار دوشین
خورشیدپرست باشد امروز ۸

مادر به خجسته روز زاد است
آن روی چو خورشید دل افروز ۹

گوئی که کدام روز بود است
آن روز که آفرین بدان روز ۱۰

دیر است که «تا» دل قوامی
از زلف تو ساختست جان بوز ۱۱