شمارهٔ ۲۷ - در مدح بزرگی و تقاضای صلتی از او

مها چو گاه سخا دست تو دلیر بود
به مدحت تو زبان زمانه چیر بود ۱

چو خواجگی طلبی همتی چو شیر بیار
که از سخاست که هر دد غلام شیر بود ۲

مدام خدمت من به اشتاب خواهی و زود
اگر چه از تو صلت با درنگ و دیر بود ۳

حسود زیر و زبر کی بود؟ در آن ساعت
که دست تو زبر و دست بنده زیر بود ۴

نه هر که مدح تو گوید چو من تواند بود
نه نره شیر بود هر که در کویر بود ۵

زجود خویش پرم کن که بس تهی دستم
که گرسنه شکم آن نیکتر که سیر بود ۶

پس ار دلیر عتابی کنم شگفت مدار
که هست بنده تهی و تهی دلیر بود ۷