شمارهٔ ۲۶ - در مدح بزرگی از اهل ری و شکایت بوی از عدم وصول حوالت قرقو و استمداد از او در ایصال آن

صلاح مملکتی ای بزرگ آزاده
ز ری نخاست چو تو هیچ محتشم زاده ۱

زمانه محتشمی محترمتر از تو ندید
ببسته پای غم و دست لهو بگشاده ۲

همی خورند به شادیت می به مجلسها
معاشران ظریف و مهان آزاده ۳

سماع لفظ تو ریحان مجلس طرب است
که با حلاوت نقلی و نزهت باده ۴

به بندگی و پرستاری تو پیدا شد
به ابتدا در مرد از زن و نر از ماده ۵

حدیث قرقو و بونصر کرکح و زرمن
که هست سخت عجب اتفاقی افتاده ۶

امیر رفت و بقای تو باد و من غمگین
که ریخت جام بلور آن می چو بی جاده ۷

مرابدانکه جوی زین حواله نستده ام
نشسته خاک برخ بر چو آب استاده ۸

ز بهر آنکه تو رایی زنی درین معنی
گشاده چشم بهر سو و گوش بنهاده ۹

به جان تو که عنایت کنی که گر برسد
چنان بود که تو از خاص خویشتن داده ۱۰