خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عاشقانه و ستایش‌آمیز است که در آن شاعر به توصیف معشوق و زیبایی‌های او می‌پردازد. از موی سپید تا لب‌های سبز، همه‌چیز را با استعاره‌های زیبا و پیچیده بیان می‌کند. همچنین، به مقایسه‌ای بین زیبایی معشوق و دیگران پرداخته و او را برتر می‌داند.

متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از عبارات نیاز به دانش ادبی نسبتاً بالایی دارند.

مشاهده کامل

شماره ۸ - ایماه گلت را مگر از زهره سرشتند

ایماه گلت را مگر از زهره سرشتند
یا برلب توطالع داود نوشتند ۱

آنقوم که با چون تو جوانند هم آغوش
خود پیر نگردند که از اهل بهشتند ۲

عشاق ترا موی سیه یافت سپیدی
یعنی فلکش پنبه نمود آنچه که رشتند ۳

آن جا که زند موکبه حسن تو خرگاه
شاهان همه فرمان برو خوبان همه زشتند ۴

شد مصحف خوبی چو برخساران تو نازل
زابروی تو سر لوح وی ازمشک نوشتند ۵

تا گرد لبت رست خط سبز تو گفتم
خرما نتوان خورد از این خار که کشتند ۶

وصل تو و مداحی شهزاده بهشتست
جیحون چه توان کرد که اغیار نهشتند ۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۷ - دلت آن به که به هم چشمی چشم تو نکوشد
گوهر بعدی:شماره ۹ - کیست آن لعبت مغرور که رعناست زبس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.