خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات به توصیف زیبایی معشوق می‌پردازد و از تشبیهاتی مانند هلال و ماه نو برای ابرو و لب‌های او استفاده می‌کند. همچنین، از تأثیر شرم معشوق بر حرام شدن باده سخن می‌گوید و گل بی‌رخ را بدنام می‌خواند.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های شعری است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد. همچنین، اشاره غیرمستقیم به حرام شدن باده ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
شماره ۹۱ - ای گل شده بی‌رخ نکویت بدنام
ای گل شده بی‌رخ نکویت بدنام
وز شرم لب تو باده گردیده حرام ۱
ابروی ترا هلال گفتم، مه نو
بالید به خود چنانکه شد ماه تمام ۲
وز شرم لب تو باده گردیده حرام ۱
ابروی ترا هلال گفتم، مه نو
بالید به خود چنانکه شد ماه تمام ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۰ - آن خاتم انبیا نبّی مرسل
گوهر بعدی:شماره ۹۲ - بیمارم و آن نیم که یک جا افتم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
