غزل ۱۷۰ - ملک دل را سپه ناز به یغما آمد

ملک دل را سپه ناز به یغما آمد
دیده را مژده که هنگام تماشا آمد ۱

تا چه کردیم که چون سبزه ز کویی ندمیم
گل به گلزار شد و لاله به صحرا آمد ۲

پرتو طلعت یوسف مگرش خواهد عذر
آنچه بر دیدهٔ یعقوب و زلیخا آمد ۳

غمزه‌اش کرد طمع در دل و چونش ندهم
خاصه اکنون که تبسم به تقاضا آمد ۴

مژدهٔ عمر ابد می‌رسد اکنون ز لبش
صبرکن یک نفس ای دل که مسیحا آمد ۵

منع دل زین ره پر تفرقه کردم نشنید
رفت با یک حشر طاقت و تنها آمد ۶

باش آماده فتراک ملامت وحشی
که تو در خوابی و صیاد ز سد جا آمد ۷