شماره ۵۷۴ - ز دانش مرا بس، که نام تو دانم

ز دانش مرا بس، که نام تو دانم
سوادم همین بس که نام تو خوانم ۱

چرا نالم از ضعف، آن قوّتم بس
که آهی به عمری به پایان رسانم ۲

جز آه شرربار حسرت ثمر کو!
نهالی که در عرصة دل نشانم ۳

مراد دو عالم اگر در کف آید
کف خاک نبود که بر سر فشانم ۴

به آن بی‌نشان کوی کس ره نبردست
عبث قاصد اشک را می‌دوانم ۵

به گَرد سواران نخواهم رسیدن
درین دشت گلگون چه بر می‌جهانم ۶

چه پرسی ز من حال فیّاض بیدل
تو دادی به صحرا سرش، من چه دانم؟ ۷