خلاصه و ردهبندی سنی
18+
این متن بیانگر عشق و علاقهی شدید شاعر به می و مستی است. او از غم روزی و گفتار حکیمان دوری میکند و ترجیح میدهد در آرزوی می و مستی بماند. شاعر از نشئهی نام می سخن میگوید و جستجوی بیشتر را لازم نمیداند.
متن به موضوع مصرف مشروبات الکلی اشاره دارد که برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نیست. همچنین، محتوای عرفانی و پیچیدهی آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان قابل درک نباشد.
شماره ۵۶۴ - خوش آن که دست به دست سبوی میباشم
خوش آن که دست به دست سبوی میباشم
چو دیده باز کنم رو به روی می باشم ۱
چرا خورم غم روزی چو میتوانم کرد
که زنده تا به قیامت به بوی می باشم ۲
ز قیل و قال حکیمان دلم گرفت کجاست
زبان حال که در گفتگوی می باشم ۳
ضرر نیست مکیدن لب پیالة می
همین بس است که در آرزوی می باشم ۴
ز نام می چو توان نشئه یافتن فیّاض
چه لازم است که در جستجوی می باشم ۵
چو دیده باز کنم رو به روی می باشم ۱
چرا خورم غم روزی چو میتوانم کرد
که زنده تا به قیامت به بوی می باشم ۲
ز قیل و قال حکیمان دلم گرفت کجاست
زبان حال که در گفتگوی می باشم ۳
ضرر نیست مکیدن لب پیالة می
همین بس است که در آرزوی می باشم ۴
ز نام می چو توان نشئه یافتن فیّاض
چه لازم است که در جستجوی می باشم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۶۳ - گهی که نامه به سوی تو دلربا بنویسم
گوهر بعدی:شماره ۵۶۵ - مژه چو در نمِ اشک جگر فشار کشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.