شماره ۵۵۵ - شب ز شیون بلبل گوینده را آتش زدم

شب ز شیون بلبل گوینده را آتش زدم
در دهان غنچه شکّر خنده را آتش زدم ۱

کردم از سوز درون شرمنده دوزخ را و باز
ز آتش دل دوزخ شرمنده را آتش زدم ۲

با نوازش‌های لطف او به بزم اشتیاق
انفعال سر به پیش افکنده را آتش زدم ۳

در تمنّا گاه وصلش دست در آغوش شوق
مردنی کردم که جان زنده را آتش زدم ۴

بود در دل ذوق خندیدن که کردم یاد او
در میان سینه و لب خنده را آتش زدم ۵

سرو او از بندگی‌های دل ما عار داشت
سرو را آزاد کردم بنده را آتش زدم ۶

تا شدم دست آزمای بخت بد فیّاض‌وار
خان و مان طالع فرخنده را آتش زدم ۷