غزل ۱۴۰ - ماه من گفتم که با من مهربان باشد ، نبود

ماه من گفتم که با من مهربان باشد، نبود
مرهم جان من آزرده جان باشد، نبود ۱

از میان بی موجبی خنجر به خون من کشید
اینکه اندک گفتگویی در میان باشد، نبود ۲

بر دلم صد کوه غم از سرگرانی‌های او
بود اما اینکه بر خاطر گران باشد، نبود ۳

خاطر هرکس ازو می‌شد، به نوعی شادمان
شادمان گشتم که با من همچنان باشد، نبود ۴

وحشی از بی‌لطفی او صد شکایت داشتیم
پیش او گفتم که یارای زبان باشد، نبود ۵