خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از درد عشق و رنج‌های عاشقانه سخن می‌گوید. شاعر از ناله‌ها و آه‌هایش می‌گوید که به گوش معشوق می‌رسد و اشاره می‌کند که عشق بی‌گناه است، حتی اگر فرشته‌ها گناهی برایش ننویسند. همچنین، تغافل معشوق و حکم‌های بی‌گواه او را بیان می‌کند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و غم‌انگیز است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و کنایه‌های ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۷۲ - به گوش درد دلم گاه گاه می‌رسدش
به گوش درد دلم گاه گاه می‌رسدش
پیام ناله و تقریر آه می‌رسدش ۱
نکرده فرق ز می خون عاشقان طفلی است
فرشته گر ننویسد گناه، می‌رسدش ۲
ترانه‌ریزی لعلش به باده جا دارد
کنایه سنجی عارض به ماه می‌رسدش ۳
هر آنکه درد دلی خواند از رسالة عشق
به هر چه حکم کند بی‌گواه می‌رسدش ۴
تغافلی که به فیّاض می‌کند نگهش
به سوی ما نکند گر نگاه می‌رسدش ۵
پیام ناله و تقریر آه می‌رسدش ۱
نکرده فرق ز می خون عاشقان طفلی است
فرشته گر ننویسد گناه، می‌رسدش ۲
ترانه‌ریزی لعلش به باده جا دارد
کنایه سنجی عارض به ماه می‌رسدش ۳
هر آنکه درد دلی خواند از رسالة عشق
به هر چه حکم کند بی‌گواه می‌رسدش ۴
تغافلی که به فیّاض می‌کند نگهش
به سوی ما نکند گر نگاه می‌رسدش ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۷۱ - خرد گو بیم کمتر ده که آزادم ز تأییدش
گوهر بعدی:شماره ۴۷۳ - شرابم عشوة یارست و ساغر چشم مخمورش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
