شماره ۳۳۷ - بهشت عدن به حسن رسیده می‌ماند

بهشت عدن به حسن رسیده می‌ماند
بهار خلد به خطّ دمیده می‌ماند ۱

بهوش‌تر ز حبابی، به مجلس تو چرا
حدیث شکوة ما ناشنیده می‌ماند! ۲

حیا ز شرم تو خوی گشت و در بهار خطت
به شبنم به بنفشه چکیده می‌ماند ۳

ضعیف نالی من آنقدر سرایت کرد
که خنده بر لب او نارسیده می‌ماند ۴

به بزم عیش ز بیم خلاف وعدة تو
شکفتگی به حنای پریده می‌ماند ۵

ز دست سنگدلی‌های گوشِ ناله شنو
خراش سینه به جیب دریده می‌ماند ۶

ز کیست نشئه دگر صحبت ترا فیّاض
که بزم ما به دماغ رسیده می‌ماند ۷