شماره ۳۲۶ - آیینه سنگ بود ترا دید و آب شد

آیینه سنگ بود ترا دید و آب شد
آنگاه از فروغ رخت آفتاب شد ۱

روز ازل ز شعلة حسن تو یک شرار
بر آسمان شد و لقبش آفتاب شد ۲

نرگس شنید تا ابدش دیده باز ماند
چشمت که از فسانة من نیمخواب شد ۳

ای دل به حفظ ظاهر ازین بیشتر بکوش
حسنی که نیست هم همه صرف نقاب شد ۴

فیّاض یک نظر که فکندی به دفترم
دیوان شعر من همگی انتخاب شد ۵