این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، از عشق نافرجام و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. شاعر از درد عشق، فریبندگی معشوق، و بیم و لرز ناشی از این رابطه می‌نویسد. تصاویری مانند خنجر، خون، تیر و کمان، و اشک نشان‌دهنده‌ی رنج عمیق عاشق است. همچنین، اشاره به فتنه و آشوب چشم معشوق بر شدت این عشق و هراس آن تأکید دارد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه‌ی پیچیده، درد و رنج عشق، و استعاره‌های نسبتاً سنگین (مانند خون، خنجر، و فتنه) است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم عاطفی و روان‌شناختی موجود در شعر برای نوجوانان کم‌سن‌وسال نامناسب است.
شماره ۲۶۳ - حدیث قتل من با تیغ دایم در عیان دارد
همیشه خنجر او حرف خونم بر زبان دارد ۱
به ابرویش نهادم دل ولی از بیم می‌لرزم
چو آن مرغی که بر شاخ بلندی آشیان دارد ۲
فریب خط مخور، از فتنة چشمش مشو ایمن
هنوز ابروی او ناجسته تیری در کمان دارد ۳
به خونم می‌کشد طفلی که می‌ریزد سرشکم را
نهان گر کشته گردم اشک از خونم نشان دارد ۴
چه‌ها بر سر نمی‌آید مرا از نقش بالینم
خوشا آن سر که نقش تکیه‌ای بر آستان دارد ۵
تب از نادیدن روی تو می‌افزایدم هر دم
مگر پرهیز بیمار محبّت را زیان دارد! ۶
ز آشوب دو چشم مست او ایمن مشو فیّاض
نگاه او نشان فتنة آخر زمان دارد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
