خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که به زیبایی‌های فصل بهار و گل سرخ می‌پردازد. شاعر از عشق، طبیعت، و می‌نوشی در جمع دوستان سخن می‌گوید و تضاد بین گل زرد (نماد پاییز) و گل سرخ (نماد بهار) را بیان می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به هم‌جنس‌گرایی در طبیعت دارد.
متن شامل مضامین عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره‌ی غیرمستقیم به می‌نوشی و هم‌جنس‌گرایی دارد که مناسب گروه سنی بالاتر است.
شماره ۲۳۵ - باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ
باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخ
که برافروخته چون لاله‌عذاران گل سرخ ۱
گل به دامن کندم اشک که از دولت عشق
مژده‌ام ابر بهار آمد و باران گل سرخ ۲
منم و نغمه‌سرایی به هوای چمنی
که خزانش گل زردست و بهاران گل سرخ ۳
شیشه بلبل شده در بزم حریفان که بود
جام می در نظر باده‌گساران گل سرخ ۴
هر کسی مایل هم‌جنس خود آمد فیّاض
من گل زرد پسندیدم و یاران گل سرخ ۵
که برافروخته چون لاله‌عذاران گل سرخ ۱
گل به دامن کندم اشک که از دولت عشق
مژده‌ام ابر بهار آمد و باران گل سرخ ۲
منم و نغمه‌سرایی به هوای چمنی
که خزانش گل زردست و بهاران گل سرخ ۳
شیشه بلبل شده در بزم حریفان که بود
جام می در نظر باده‌گساران گل سرخ ۴
هر کسی مایل هم‌جنس خود آمد فیّاض
من گل زرد پسندیدم و یاران گل سرخ ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۴ - مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخ
گوهر بعدی:شماره ۲۳۶ - ببرید زلف گر چه به پای تو سر نهاد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
