شماره ۲۰۷ - خوی از جبین مریز که قدر گلاب رفت

خوی از جبین مریز که قدر گلاب رفت
گرمی مکن که رنگ رخ آفتاب رفت ۱

صد بار سر ز خواب برآورد بخت و باز
پنداشت روز من شب و دیگر به خواب رفت ۲

بر شعلة فسردة من گرد غم نشست
وز گوهر شکستة من آب و تاب رفت ۳

بوی دل حزین به مشام فلک رساند
دودی که بر سر از جگر این کباب رفت ۴

از آه من ز شعله سوزنده پَر شکست
وز اشک من ز گوهر ناسفته آب رفت ۵

شب در بنای چرخ تزلزل فکنده بود
سیلاب خون که از دل پر اضطراب رفت ۶

فیّاض در کمین تو چندین درنگ چیست
اکنون که فرصت تو به چندین شتاب رفت ۷