خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از حافظ، بیانگر ناامیدی و دل‌شکستگی شاعر از طاعت خشک و بی‌روح است. او به عشق و آشفتگی دل اشاره می‌کند و از ناتوانی در رساندن ناله‌هایش می‌گوید. در نهایت، به بوی معشوق و نسیم سحر امید بسته است.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی بالا، مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۱۷۵ - در خشک و ترِ طاعت ما چشم تری نیست
در خشک و ترِ طاعت ما چشم تری نیست
گر زاهدی خشک نه دامان تری نیست ۱
آشفتگی طّرة او بی‌سببی نیست
گویا به پریشانی دل‌هاش سری نیست ۲
عطری نفس‌ارای مشامست، مگر باز
بوی تو در آغوش نسیم سحری نیست؟ ۳
بی‌قوّتیم بال و پر ناوک آهست
تا ناله رسا نیست امید اثری نیست ۴
این کیست که از دست غمش همچو تو فیّاض
هر جا که نظر می‌فکنم دربدری نیست ۵
گر زاهدی خشک نه دامان تری نیست ۱
آشفتگی طّرة او بی‌سببی نیست
گویا به پریشانی دل‌هاش سری نیست ۲
عطری نفس‌ارای مشامست، مگر باز
بوی تو در آغوش نسیم سحری نیست؟ ۳
بی‌قوّتیم بال و پر ناوک آهست
تا ناله رسا نیست امید اثری نیست ۴
این کیست که از دست غمش همچو تو فیّاض
هر جا که نظر می‌فکنم دربدری نیست ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۴ - از هستی تو عالم دیوانه پر شدست
گوهر بعدی:شماره ۱۷۶ - بازم از نو به کمین غمزة پنهانی هست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
