شماره ۱۷۴ - از هستی تو عالم دیوانه پر شدست

از هستی تو عالم دیوانه پر شدست
در خانه نیستی وز تو خانه پر شدست ۱

عالم فشرده‌اند که آدم سرشته‌اند
خم‌ها تهی شدست که پیمانه پر شدست ۲

کردم ز صد در از پی دل التماس غم
تا خوشه خوشه خرمن این دانه پر شدست ۳

محرومیم چسان نفزاید ز مجلسی
کز آشنا تهی وز بیگانه پر شدست! ۴

یک عشوه بیش نیست که دل‌های خلق ازو
هر یک به عشوه‌های جداگانه پر شدست ۵

شمع که بر فروخت درین انجمن که باز
مجلس ز جلوه پر پروانه پر شدست! ۶