شماره ۱۲۷ - خوی بر رخت که رشک گلستان آتش است

خوی بر رخت که رشک گلستان آتش است
هر قطره شبنم گل بستان آتش است ۱

جز دود بال و پر به مشامش نمی‌رسد
پروانه مدّتی است که مهمان آتش است ۲

تکرار درس شعله کند تا سحر چو شمع
هر شب دلم که طفل دبستان آتش است ۳

در آتش غم تو دلم بی‌ترانه نیست
آری سپند بلبل بستان آتش است ۴

خون هزار طفل سرشکش به گردن است
این آستین که موجة طوفان آتش است ۵

می‌میرد و قرار ندارد ز سوختن
یارب چه آتش است که در جان آتش است! ۶

فیّاض طرّة علم آه سرکشم
پیوسته همچو دود پریشان آتش است ۷