شماره ۳۷ - خوی کرده و نشانده بر آتش گلاب را

خوی کرده و نشانده بر آتش گلاب را
آه این چه آتش است که می‌سوزد آب را ۱

از دیدن تو دیده فرو بسته‌ام ولی
دل در کمین نشسته هزار اضطراب را ۲

سیراب میتوان شدن اکنون که تیغ تو
قیمت به خون تشنه رساندست آب را ۳

گفتی که روی خوب چو دیدی ندیده کن
نادیده کس چه‌گونه کند آفتاب را! ۴

چون خواب خوش کنیم که شب در کمین ماست!
چشمی که در خیال زند راه خواب را ۵

ما را دگر چه بر سر آتش نشانده‌ای
باری به غمزه گو که نسوزد کباب را ۶

فیّاض قدرتیست که شیرین‌تر آیدم
هر چند تلخ‌تر دهد آن لب جواب را ۷