شماره ۲ - تا شفیع خویش کردم صاحب معراج را

تا شفیع خویش کردم صاحب معراج را
سر به استغنا برآوردم دل محتاج را ۱

من مرید همّت پیری که از افتادگی
پایه‌ها افزود بر بالای هم معراج را ۲

خاک فقرم مسند است و داغ عشقم افسر است
پشت پایی گر زنم سهل است تخت و تاج را ۳

تا قمارِ عشقِ ترک ماسوا ورزیده‌ام
کافرم گر در حساب آورده‌ام لیلاج را ۴

گرچه دورم در نظرگاهِ‌ سر تیر توام
شست پرزور تو میدان‌دار کرد آماج را ۵

بی‌نیازی‌های گوش لطف، شیون دشمن است
خوش به ناز از ناله ی ما می‌ستاند باج را ۶

شب ندیدستی که هر جا کش‌ تویی جز روز نیست
تا بدانی حال شب‌های سیاه داج را ۷

تا کف خاک قناعت خورده‌ام فیّاض‌وار
سیر حاجت کرده‌ام چون خویش صد محتاج را ۸